تبلیغات
داروسازی 88 کرمان
1389/07/18

پیرمردی، مفلس و برگشته بخت     

     روزگاری داشت ناهموار و سخت 

هم پسر، هم دخترش بیمار بود

      هم  بلای فقر  و  هم تیمار بود
این، دوا میخواستی، آن یک پزشک     این،غذایش آه بودی،آن سرشک
این،عسل میخواست آن یک شوربا     این، لحافش پاره بود، آن یک قبا
روزها   میرفت    بر    بازار  و  کوی      نان  طلب  میکرد و میبرد آبروی
دست بر هر خودپرستی میگشود      تا  پشیزی  بر پشیزی می فزود
هر امیری را،  روان  میشد ز پی           تا  مگر پیراهنی، بخشد به وی
شب، بسوی خانه  می آمد زبون      قالب از نیرو تهی، دل پر ز خون
روز، سائل بود و شب بیمار دار    روز از مردم، شب ازخودشرمسار
صبحگاهی رفت و  از  اهل   کرم      کس  ندادش نه پشیز و نه درم
از دری میرفت    حیران   بر  دری        رهنورد،  اما نه پائی، نه سری
ناشمرده،   برزن  و   کوئی نماند               دیگرش  پای  تکاپوئی   نماند
درهمی در دست ودر دامن نداشت   ساز و برگ خانه برگشتن نداشت
رفت  سوی  آسیا  هنگام   شام  گندمش بخشیددهقان یک دو جام
زد گره  در  دامن  آن گندم، فقیر   شد روان و گفت کای حی قدیر
گرتوپیش آری بفضل خویش دست    برگشائی هرگره کایام بست
چون کنم، یارب، در این فصل شتا  من  علیل  و  کودکانم  ناشتا
میخرید این گندم ار یک جای کس  هم عسل زان میخریدم، هم عدس
آن  عدس،  در  شوربا  میریختم وان  عسل ،  با  آب  می آمیختم
درد اگر باشد یکی، دارو یکی است جان فدای آنکه درد او یکی است
بس گره بگشوده‌ای،ازهر قبیل                 این گره رانیز بگشا، ای جلیل
این دعا میکرد و می‌پیمود راه ناگه افتادش به پیش پا، نگاه
دید گفتارش فساد انگیخته وان گره بگشوده، گندم ریخته
بانگ بر زد، کای خدای دادگر چون تو دانائی، نمیداند مگر
سالها   نرد   خدائی  باختی این گره را زان گره نشناختی
این چه کاراست،ای خدای شهرو ده فرقها بود این گره را زان گره
چون نمی‌بیند، چو تو بیننده‌ای کاین گره را برگشاید، بنده‌ای
تا که بر دست تو دادم کار را ناشتا  بگذاشتی  بیمار  را
هر چه در غربال دیدی، بیختی هم عسل،هم شوربارا ریختی
من ترا کی گفتم، ای یار عزیز کاین گره بگشای و گندم را بریز
ابلهی کردم که گفتم، ای خدای گر  توانی  این گره را برگشای
آن گره را چون نیارستی گشود این گره بگشودنت، دیگر چه بود
من  خداوندی  ندیدم  زین  نمط یک گره بگشودی و آنهم غلط
الغرض، برگشت مسکین دردناک تا مگر برچیند آن گندم ز خاک
چون برای جستجو خم کرد  سر دید   افتاده  یکی  همیان  زر
سجده کرد و گفت کای رب ودود من چه دانستم ترا حکمت چه بود
هر بلائی کز تو آید، رحمتی است هرکه رافقری دهی،آن دولتی است
تو بسی زاندیشه برتر بوده‌ای هر چه فرمان است، خود فرموده‌ای
زان  بتاریکی  گذاری  بنده  را تا  ببیند   آن  رخ تا بنده  را
تیشه، زان بر هر رگ و بندم زنند تا که با لطف تو، پیوندم زنند

                                                                                                                                  "پروین اعتصامی"

 

روزها   میرفت    بر    بازار  و  کوی      نان  طلب  میکرد و میبرد آبروی
دست بر هر خودپرستی میگشود      تا  پشیزی  بر پشیزی می فزود
هر امیری را،  روان  میشد ز پی           تا  مگر پیراهنی، بخشد به وی
شب، بسوی خانه  می آمد زبون      قالب از نیرو تهی، دل پر ز خون
روز، سائل بود و شب بیمار دار    روز از مردم، شب ازخودشرمسار
صبحگاهی رفت و  از  اهل   کرم      کس  ندادش نه پشیز و نه درم
از دری میرفت    حیران   بر  دری        رهنورد،  اما نه پائی، نه سری
ناشمرده،   برزن  و   کوئی نماند               دیگرش  پای  تکاپوئی   نماند
درهمی در دست ودر دامن نداشت   ساز و برگ خانه برگشتن نداشت
رفت  سوی  آسیا  هنگام   شام  گندمش بخشیددهقان یک دو جام
زد گره  در  دامن  آن گندم، فقیر   شد روان و گفت کای حی قدیر
گرتوپیش آری بفضل خویش دست    برگشائی هرگره کایام بست
چون کنم، یارب، در این فصل شتا  من  علیل  و  کودکانم  ناشتا
میخرید این گندم ار یک جای کس  هم عسل زان میخریدم، هم عدس
آن  عدس،  در  شوربا  میریختم وان  عسل ،  با  آب  می آمیختم
درد اگر باشد یکی، دارو یکی است جان فدای آنکه درد او یکی است
بس گره بگشوده‌ای،ازهر قبیل                 این گره رانیز بگشا، ای جلیل
این دعا میکرد و می‌پیمود راه ناگه افتادش به پیش پا، نگاه
دید گفتارش فساد انگیخته وان گره بگشوده، گندم ریخته
بانگ بر زد، کای خدای دادگر چون تو دانائی، نمیداند مگر
سالها   نرد   خدائی  باختی این گره را زان گره نشناختی
این چه کاراست،ای خدای شهرو ده فرقها بود این گره را زان گره
چون نمی‌بیند، چو تو بیننده‌ای کاین گره را برگشاید، بنده‌ای
تا که بر دست تو دادم کار را ناشتا  بگذاشتی  بیمار  را
هر چه در غربال دیدی، بیختی هم عسل،هم شوربارا ریختی
من ترا کی گفتم، ای یار عزیز کاین گره بگشای و گندم را بریز
ابلهی کردم که گفتم، ای خدای گر  توانی  این گره را برگشای
آن گره را چون نیارستی گشود این گره بگشودنت، دیگر چه بود
من  خداوندی  ندیدم  زین  نمط یک گره بگشودی و آنهم غلط
الغرض، برگشت مسکین دردناک تا مگر برچیند آن گندم ز خاک
چون برای جستجو خم کرد  سر دید   افتاده  یکی  همیان  زر
سجده کرد و گفت کای رب ودود من چه دانستم ترا حکمت چه بود
هر بلائی کز تو آید، رحمتی است هرکه رافقری دهی،آن دولتی است
تو بسی زاندیشه برتر بوده‌ای هر چه فرمان است، خود فرموده‌ای
زان  بتاریکی  گذاری  بنده  را تا  ببیند   آن  رخ تا بنده  را
تیشه، زان بر هر رگ و بندم زنند تا که با لطف تو، پیوندم زنند

                                                                                                                                  "پروین اعتصامی"

Blog Skin